در روايات آخرالزمان صحبت از افرادي است که صبح مؤمناند و بعدازظهر کافر يا آنكه عصر ايمان دارند، ولي فردا صبح ايمان خود را از دست دادهاند. آيا اين جريان ناشي از شدت التهابات آخرالزماني است يا ضعف اهل آخرالزمان؟
شيعيان به چه ميزان از ابتلائات آخرالزمان آسيب ميبينند؟ بيشتر يا کمتر از بقيه اقوام و ملل؟
گفتوگو با حجت الاسلام و المسلمين علي نظري منفرد
اشاره:
حجتالاسلام و المسلمین علي نظري منفرد از نويسندگان و خطيبان بنامي است که با دارا بودن بيش از بيست اثر محققانه در حوزه تاريخ اسلام و اهل بيت(ع) و سخنرانيهاي متعدد در داخل و خارج از کشور، تلاش بليغي را براي ترويج معارف اسلامي به کار برده است. انتشار اثر ارزشمند و عالمانه «قصه انتظار» که در مدت کوتاهي مهياي چاپ سوم شده است بهانهاي شد ايشان گفتوگويي ترتيب دهيم که حاصل آن تقديم شما خوانندگان عزيز ميشود.
· با تشکر از شما که وقت خود را در اختيار ما قرار داديد، لطفاً براي آغاز گفتوگو بفرماييد در لسان روايات، آخرالزمان را به چه معنا به کار بردهاند و بيان کننده چه مقطعي از تاريخ به شمار ميرود؟
من هم از شما تشکر ميکنم. در پاسخ به اين سؤال بايد عرض کنم آخرالزمان يک ترکيب اضافي مضاف و مضافٌ اليه است که هر دو واژه آخر و زمان در فارسي هم به کار ميرود و ترکيب اين دو به معناي پايان زمان است و در اصطلاح منظور از آخرالزمان قسمت پاياني عمر دنيا و قبل از قيامت است كه در مقابل بخش آغازين و مياني دنياست. البته شايد به ذهن برخي اين معنا خطور کند که آخرالزمان به مدت کوتاهي گفته ميشود که اين طور نيست.
قرب و نزديکي هم يک مفهوم نسبي است. اينکه گفته ميشود آخرالزمان دوره نزديک به قيامت است به اين معنا نيست که فاصلة اندکي با هم دارند بلکه در مقايسه با بخش آغازين و مياني تاريخ و زمان، نزديکتر است.
ادامه مطلب
+
نوشته شده در دوشنبه پانزدهم تیر 1388ساعت 6 قبل از ظهر توسط سرباز گمنام
|
یک نوار چند ساعته هم که راجع به درگیریهای لبنان صحبت کرده بود، از او گوش کرده بودم. که در آن نوار نشانه شیفتگی فراوان ایشان به امام موسی صدر کاملاَ مشهود بود و اطلاع داشتم که ایشان دستیار و مشاور آقای صدر هست و همچنین فرمانده نظامی سازمان امل که بهوسیله امام موسی صدر تشکیل و بوجود آمده بود.
مجموعه اطلاعات من از شهید چمران همینها بوده تا قبل از اینکه ایشان را ببینم. در سال 58، قیافة مهربان و صمیمی و متواضع و دوست داشتنی چمران را بار اول در نخست وزیری دیدم قیافهای که با ترسیم ذهنی من از چمران، بکلی متفاوت بود. خیلی گرم از من و از یکی از برادران که با هم بودیم استقبال کرد. نشستیم، دیدم او هم دورادور با من آشنا بوده است. خیلی زود احساس کردم که یک انسان اهل ذوق و معنویت و علاقمند به هنر و هنرمند است.
آشنایی ما از اینجا شروع شد. خیلی زود با چمران صمیمی شدیم. و آن صمیمیت وقتی بیشتر میشد که من آثار این صمیمیت را در او مشاهده میکردم، یعنی طبیعتاَ یک آدم صمیمی بود، آدم دروغگو، متظاهر، مزور در دوستی نبود. مثلاَ میدیدم که با دوستان قدیمیاش هر وقت ملاقات میکرد با هم روبوسی میکردند و این برای من جالب بود. با خود من هم همینطور بود. من را که میدید با یک حالت شعفی بلند میشد و مرا بغل میگرفت و میبوسید.
روزی که ایشان به عنوان وزیر دفاع پای به وزارت دفاع گذاشت، به اتاق من آمد. شاید در اولین ساعت ورودش به وزارت دفاع بود. من آن وقت در وزارت دفاع نماینده شورای انقلاب بودم. و از لحاظ سازمانی هم سمت معاونت وزیر دفاع در امور انقلاب را داشتم. معاونت تازه بهوجود آمده متناسب با اوضاع و احوال آن روز انقلاب، آمدن او به اتاق من به این معنی بود که مایل بود دوستی ما در وزارت دفاع تبدیل شود به یک همکاری صمیمانه. نمیخواست برود در اتاقش بنشیند و من به عنوان یک معاون به دیدنش بروم. بلکه مایل بود که صمیمانه با مسئله برخورد کند و بسیار کار جالب و شیرینی بود. بعد هم در شورای عالی دفاع باهم همکاری داشتیم. البته منظورم از این شورای عالی دفاع، قبل از آمدن بنیصدر بود.
هنگامیکه بنیصدر رییس جمهور شد و از مدت کوتاهی از طرف امام به عنوان نماینده فرمانده کل قوا منصوب شد من از ارتش و وزارت دفاع استعفا کردم و بیرون آمدم. بنابراین با هم برخورد کاری کمی داشتیم اما رفاقتمان محفوظ بود تا اینکه مجدداً به فرمان امام شورای عالی دفاع تشکیل شد و من و دکتر چمران به عنوان دو نماینده امام که در قانون اساسی تعیین شده بود در شورا معین شدیم و بعد از اندکی جنگ شروع شد. بعد از آنکه جنگ شروع شد به فاصله شاید یک هفتهای بعد از جنگ، با رفتن هر دو ما به اهواز و آن حوالی که مسائل شیرین و جالبی دارد و همکاری ما در ستاد جنگهای نامنظم ...
ادامه مطلب
+
نوشته شده در دوشنبه پانزدهم تیر 1388ساعت 5 قبل از ظهر توسط سرباز گمنام
|
گلزارهاي شهدا به تنهايي بخشي از موزه و تاريخ بزرگ دوران دفاع مقدس است و اگر تمام امكانات نظام بسيج شود، نميتوان دوباره آن را ايجاد كرد و اگر همه هنرمندان جمع شوند به هيچ وجه قادر نخواهند بود معنويتي را كه فضاي پيشين به زائرين قبور شهدا ميبخشيد در فضاي جديد به وجود آورند.
هر سنگ، سندي گويا از انديشههاي تعاليجوي شهيدان ماست. تنوع در شكل قبرها، نماد مردميبودن دفاع و از خودگذشتگي مردم، به ويژه جوانان در دورهاي از تاريخ كشور اسلامي ماست و انهدام اين تنوع يا يكسانسازي، تداعيكننده اجبار و زور در حضور نيروهاي مردمي است. هر مزار حداقل هفتهاي يكبار محل زيارت دلسوختگان است و قطعاً انتقال آثار شخصي و ملزومات معنوي شهيدان به يك موزه متمركز ـ حتا در مجاورت گلزار آنان ـ به شدت از تأثيرگذاري و معرفي چهرههاي معنوي آنان ميكاهد.
بايسته است که گلزار شهدا، نه چون گورستانهاي خاموش و متروک، در حاشيه زندگي، که در متن آمد و شد و نشست و خاست مردم و محل رجوع و توجه مردم باشد؛ همانگونه که فرهنگ ملي و بومي اين سرزمين با ضريح و گنبد و نذر و شمع و زيارت پايه و پيوند يافته است، مزار شهدا در سرتاسر ايران از روستاهاي کوچک تا شهرهاي بزرگ، ميتواند در بطن تپنده فرهنگ و تاريخ اين مرز و بوم، حيات و حرکت بيافريند.
گوياترين و اساسيترين شناسه هر مزار، نقش و نوشته سنگ قبر است که حسب محتوا و دلالت، دو موضوع عمده در آنها شايان توجه است: نخست اينکه بخشي از اطلاعات عرضه شده (از قبيل نام و سال ولادت و مکان و زمان شهادت و بعضا جملهاي از وصيتنامه يا گفتهها و نوشتههاي شهيد) وجه استنادي و مسلم تاريخي دارد. ديگر اينکه عبارات غيرشناسهاي حک شده بر سنگ ـ بهخصوص اشعار و کلمات قصار و آيات و احاديث و جملات احساسي ـ و نيز نقش و نگار و رنگآميزي به کار رفته روي آنها، معرف احساس و دلبستگي خانواده و بستگان صاحب مزار است. مداقه در اين کتيبهها از جهت شناخت وجوه اشتراک و حتي افتراق نگرش صاحب مزار يا خانواده و بستگان وي نيز بسيار مهم است.
يکي ديگر از فوايد مطالعه قبور و تأمل در نوشته الواح و مزارات، امکان دستيابي صريح و بيواسطه بر سير رخدادهاي پيراموني و مرتبط با انقلاب اسلامي و دفاع مقدس است. تأمل در جزئيات اين سنگ نوشتهها و مطالعه تطبيقي محتوا و مدلول آنها و درنگ در ساختار زباني و موضوع و مضمون و قالب اشعار و عبارات نقش بسته بر قبور به صورت مستقل و مستوفا، عرصه نويني را در ادبيات مزار پديد آورده است. از اين رو به اين نکته بايد توجه داشت که بيشترين تأثير و الهام و ارتباط مستقيم عاطفي و عقلاني از درنگ و مرور، در همينکتيبههاي آرام و خاموش حاصل ميشود.
رواج و رونق آداب نانوشته و غيررسمي زيارت شهدا و حضور و بيتوته خانوادهها و زائران به مناسبتها و مواقع مختلف، مثل تحويل سال، اين انديشه را به ذهن بيننده الهام ميکند که شهادت، مرگ نيست و مزار شهيد، ميعادگاه و مجلس انس بستگان و شهيد، ميزبان جمع است و سوگ و سور در تلفيقي چونان پيوند تراژدي و حماسه، جلوهاي واحد يافته است. در مرقد شهدا از رنگ ماتم، کمتر ميتوان چشم اندازي ديد؛ هرچه هست، سبزي و سرخي و سپيدي ...
ادامه مطلب
+
نوشته شده در چهارشنبه دهم تیر 1388ساعت 6 قبل از ظهر توسط سرباز گمنام
|
يهوديان و گسترش بابيگري و بهاييگري
پديده «يهوديان مخفي» (انوسيها) و نقش ايشان در پيدايش و گسترش بابيگري و بهاييگري عامل مهمي در تحولات معاصر ايران است و بايد به دور از هرگونه افراط و تفريط، مورد شناسايي مستند و علمي قرار گيرد. طبق بررسي نگارنده، گسترش سريع بابيگري و بهاييگري و به ويژه نفوذ منسجم و عميق ايشان در ساختار حكومتي قاجار، از دوران مظفرالدين شاه، بدون شناخت اين پيوند غيرقابل توضيح است.
در بررسي تاريخ پيدايش و گسترش بابيگري در ايران، نمونههاي فراواني از گروش يهوديان جديدالاسلام به اين فرقه مشاهده ميشود كه به رواج دهندگان اوّلية بابيگري و عناصر مؤثر در رشد و گسترش آن بدل شدند. ميدانيم كه بابيگري را يك يهودي جديدالاسلام ساكن رشت، به نام «ميرزا ابراهيم جديد»، به سياهكل وارد كرد و نيز ميدانيم اوّلين كساني كه در خراسان بابي شدند يهوديان جديدالاسلام مشهد بودند. معروفترين ايشان ملا عبدالخالق يزدي است كه ابتدا در يزد اقامت داشت. او از علماي دين يهود بود و پس از مسلمان شدن در زمره اصحاب مقرب شيخ احمد احسايي جاي گرفت و احسايي هفت سال در خانة وي سكونت داشت. ملا عبدالخالق يزدي سپس به مشهد مهاجرت كرد، در صحن حضرت رضا(ع) نماز جماعت و بساط منبر و وعظ برقرار نمود و به نوشته مهدي بامداد به يكي از «علماي طراز اوّل مشهد» بدل شد.
گوبينو مينويسد: «[ملا عبدالخالق يزدي] از شاگردان شيخ احمد احسايي بود... و از حيث مقام علمي و فضايل شهرت زيادي داشت و در انظار عامه احترام و اعتباري پيدا كرده بود»
يهوديان مشهدي كه تعداد ايشان در سال 1831 حدود دوهزار نفر گزارش شده، در سال 1839 م. اندكي پس از استقرار كمپاني ساسون در بوشهر و بمبئي، پنج سال پيش از آغاز دعوت علي محمد باب، به طور دسته جمعي مسلمان شدند بيآنكه هيچ فشاري بر ايشان باشد و كدخداي ايشان، به نام ملامشايخ، به ملامهدي و خاخام ايشان، به نام ملا بنيامين يزدي، به ملا امين تغيير نام داد. گروهي از جديد الاسلامهاي مشهد در سلك اهل تصوف بودند و به ترويج افكار ميرزا ابوالقاسم سكوت شيرازي به عنوان مرشد خود ميپرداختند. گروهي از آنان به بابيگري پيوستند و بعدها نقش فعالانهاي در گسترش بهاييگري بر عهده گرفتند. گروش اين يهوديان به اسلام واقعي نبود و ايشان بهطور پنهان يهودي بودند. «دايرةالمعارف يهود» پديده جديدالاسلامهاي مشهد را در ذيل مدخل «يهوديان مخفي» مطرح كرده نه در مدخل «مرتدين» و در جاي ديگر تصريح ميكند كه آنان به عنوان «يهودياني در لباس اسلام» به حيات خود ادامه دادند. والتر فيشل، محقق يهودي، مينويسد كه اين جديدالاسلامها همچنان مخفيانه به دين يهود پايبند بوده و هستند. فيشل اين مطلب را در سال 1328 عنوان ميكند. به عبارت ديگر، در طيّ دوران طولاني 110 سالهاي (1839ـ1949) كه از مسلمان شدن اين يهوديان ميگذشت، اينان همچنان در خفا يهودي بودند.
از جمله اين يهوديان مشهدي فردي به نام ملا ابراهيم ناتان را ميشناسيم كه رهبري يك شبكه فعال اطلاعاتي انگليس را در منطقه بر عهده داشت و در سال 1844 (سال آغازين دعوي باب) به بمبئي مهاجرت كرد. توماس تيمبرگ مينويسد:
ادامه مطلب
+
نوشته شده در دوشنبه هشتم تیر 1388ساعت 6 قبل از ظهر توسط سرباز گمنام
|
دستورالعمل اول
بسمه تعالي
الحمدلله رب العالمين، و الصلاة علي سيد الأنبياء و المرسلين، و علي آله سادة الأوصياء الطاهرين و علي جميع العترة المعصومين، واللعن الدائم علي أعدائهم أجمعين.
جماعتي از اين جانب، طلب موعظه و نصيحت مي کنند؛ اگر مقصودشان اين است که بگوئيم و بشنوند و بار ديگر در وقت ديگر، بگوييم و بشنوند، حقير عاجزم و بر اهل اطلاع پوشيده نيست و اگر بگويند کلمه اي مي خواهيم که امّ الکلمات باشد و کافي براي سعادت مطلقه دارين باشد، خداي تعالي قادر است که از بيان حقير، آن را کشف فرمايد و به شما برساند پس عرض مي کنم که غرض از خلق، عبوديت است ( و ما خلقت الجن و الانس إلا ليعبدون. سوره ذاريات/56 ) و حقيقت عبوديت؛ ترک معصيت است در اعتقاد که عمل قلب است و در عمل جوارح و ترک معصيت، حاصل نمي شود به طوري که ملکه شخص بشود، مگر با دوام مراقبه و ياد خدا در هر حال و زمان و مکان و در ميان مردم و در خلوت « ولا أقول سبحان الله و الحمد لله، لکنه ذکر الله عند حلاله و حرامه ».
ما امام زمان
عجل الله له الفرج را دوست مي داريم، چون امير نحل است؛ امور ما مطلقاً به وسيله او به ما مي رسد؛ و او را پيغمبر صلوات الله عليه براي ما امير قرار داده؛ و پيغمبر را دوست داريم، چون خدا او را واسطه بين ما و خود قرار داده؛ و خدا را دوست داريم، براي اينکه منبع همه خيرات است و وجود ممکنات، فيض اوست پس اگر خود و کمال خود را خواهانيم، بايد دوست خدا باشيم؛ و اگر دوست خداييم، بايد دوست وسائط فيوضات از نبيّ و وصيّ، باشيم؛ وگرنه يا دوست خود نيستم، يا دوست واهب العطايا نيستيم، يا دوست وسائط فيوضات نيستيم.
پس کيمياي سعادت، ياد خداست، و او محرّک عضلات به سوي موجبات سعادت مطلقه است؛ و توسل به وسائط استفاضه از منبع خيرات، به واسطه وسائل مقرره خودش است. بايد اهتدا به هدايات آنها نماييم و رهروي به رهبري آنها نماييم تا کامياب شويم.
ديگر توضيح نخواهيد و آنکه عرض شد، ضبط نماييد و در قلب ثبت [
کنيد]، خودش توضيح خود را مي دهد.
اگر بگوييد چرا خودت عامل نيستي؟! مي گويم: « اگر بنا بود که بايد بگوييم ما عامليم به هر چه عالميم، شايد حاضر به اين حضور و بيان نمي شديم »؛ لکن دستور، بذل نعمت است، شايد به مقصود برساند؛ « ما أخذ الله علي العباد أن يتعلّموا حتي أخذ علي العماء أن يعلّموا ».
مخفي نماند اگر ميسور شد براي کسي، نصيحت عملّيه بالاتر است از نصايح قوليه
ادامه مطلب
+
نوشته شده در دوشنبه یکم تیر 1388ساعت 6 قبل از ظهر توسط سرباز گمنام
|
